Val de Ebo

Donderdag 1 februari 2007.

We worden wakker met een wederkerend werkwoord, el sol se levanta, de zon staat op. Gelukkig, ik begon net te denken dat we alle 60 zonloze dagen achterelkaar zouden krijgen. Gisteren baalde ik toch al van het slechte weer omdat het de laatste dag was om januari met 1000 km af te sluiten, bijna gelukt op 80 km na. Fietsen dus. Deze keer zorg ik voor het eten. In Tormos, een klein plaatsje aan het einde van de route spreek ik met Cokky af om een menu del dia te nemen.  Normaal fiets ik deze tocht niet zo maar de weg naar Castell de Castells is al maanden afgesloten. Voor de verkiezingen in mei is de weg klaar, heeft Armando gezegd, anders kost het de huidige regering teveel stemmen, alles is ook politiek. In mei weet ik zeker dat daar een snelheidrecord gaat sneuvelen. Zonder het slechte wegdek en de scherpe bochten van vroeger moet je in deze afdaling over de 70 km per uur kunnen halen. Nu sla ik net voordat de werkzaamheden beginnen rechts af. Het is een prachtig weggetje, maar eigenlijk is een mountainbike hier meer op zijn plaats. Helaas kiezen ze maar om de vier jaar een nieuwe regering. De lucht is blauw, de vogels zingen, de eerste amandelboom bloeit, de sinaasappels zijn oranje en een helikopter van de bosbrandweer houdt een oefening. Verder beleef ik heel de route niets. Met Cokky nemen we het menu del dia, pinda´s, salade, fles wijn, fles water, macaroni, sepia, lomo, ananas, calatrava en sluiten af met het beste van Spanje, carajillos. Na deze koffie met cognac betaal ik de rekening van 16 euro. Het is behelpen maar waarom zou ik moeten leren koken? Thuis gekomen nog even wat wederkerende werkwoorden oefenen, nos devestimos, nos duchamos, nos acostamos. Siësta!