Tijdrit
Zaterdag 10 februari 2007.
Ik ga dood,
maar vandaag niet. Deze keer laat ik het dood gaan aan anderen over, de meeste
jonger. Niemand uit ons dorp doet dit jaar mee.Vorige keer had Manolo mij
gestrikt: “Onze club organiseert deze klimtijdrit en het is toch te gek als er
dan niemand van Xaló meedoet en jij bent sterk. Ik vraag een wedstrijd licentia
aan en dan kan jij de eer van het dorp verdedigen.” Ja, en wat doe je dan? Nou,
trainen en nog eens trainen en afvallen. Vijf kilo lichter en je bent 1,5 minuut
eerder boven. Bij de kerk op het plein is een verhoging gebouwd en daar is de
start van de “contrareloj” de strijd tegen de klok. Aan mijn hartslag zie ik
dat ik zenuwachtig ben, 95 slagen
per minuut en dat na alleen een 30 minuten warm rijden op de rollen. Dat was ook
een idee van Manolo, “als jij nu op de rollen gaat warm rijden dan kan het hele
dorp zien dat onze club ook meedoet.” Ook mijn ouders, die bij ons logeren komen
kijken. Het lijkt allemaal net echt. Aftellen, tres,
dos, uno, en gaan. Shit, iets te zware versnelling de 52/14 krijg ik te moeilijk
rond getrapt, volgende keer gewoon de 42 gebruiken, noteer ik in mijn gedachten.
Met 173 rij ik naar boven, dat kan ik precies 30 minuten volhouden. Verder gaat
het goed, daar zie ik een renner voor mij die twee minuten eerder is gestart,
mooi die haal ik in. Na een haarspeldbocht zie ik er nog één, ook die haal ik
in. Dat geeft de burger moed. Maar ondertussen ga ik dood. Het lijkt zo
gemakkelijk als je ze ziet gaan maar je hapt naar adem, je benen doen pijn je
gaat echt dood, dit doe ik nooit meer, dan maar geen deelnemer uit Xaló. Na 12
kilometer en 400 meter klimmen, eindelijk de meta. Mooie tijd, 33 minuten en 32
seconden. Nummer 71 van de 99 deelnemers. Toch niet slecht, het zijn tenslotte
de besten van de provincie en haast allemaal jong. Jammer, het is geen
podiumplaats. Het is geen podiumplaats? Ik hoor mijn naam omroepen en moet op
het podium komen. Toch een prijs? Ja zeker, de beste van het organiserende dorp
krijgt ook een prijs en dat ben ik! Dit jaar ga ik niet dood maar ben nog steeds
de beste van het dorp.
Ik ga dood,
maar vandaag niet. Deze keer laat ik het dood gaan aan anderen over, de meeste
jonger. Niemand uit ons dorp doet dit jaar mee.Vorige keer had Manolo mij
gestrikt: “Onze club organiseert deze klimtijdrit en het is toch te gek als er
dan niemand van Xaló meedoet en jij bent sterk. Ik vraag een wedstrijd licentia
aan en dan kan jij de eer van het dorp verdedigen.” Ja, en wat doe je dan? Nou,
trainen en nog eens trainen en afvallen. Vijf kilo lichter en je bent 1,5 minuut
eerder boven. Bij de kerk op het plein is een verhoging gebouwd en daar is de
start van de “contrareloj” de strijd tegen de klok. Aan mijn hartslag zie ik
dat ik zenuwachtig ben, 95 slagen
per minuut en dat na alleen een 30 minuten warm rijden op de rollen. Dat was ook
een idee van Manolo, “als jij nu op de rollen gaat warm rijden dan kan het hele
dorp zien dat onze club ook meedoet.” Ook mijn ouders, die bij ons logeren komen
kijken. Het lijkt allemaal net echt. Aftellen, tres,
dos, uno, en gaan. Shit, iets te zware versnelling de 52/14 krijg ik te moeilijk
rond getrapt, volgende keer gewoon de 42 gebruiken, noteer ik in mijn gedachten.
Met 173 rij ik naar boven, dat kan ik precies 30 minuten volhouden. Verder gaat
het goed, daar zie ik een renner voor mij die twee minuten eerder is gestart,
mooi die haal ik in. Na een haarspeldbocht zie ik er nog één, ook die haal ik
in. Dat geeft de burger moed. Maar ondertussen ga ik dood. Het lijkt zo
gemakkelijk als je ze ziet gaan maar je hapt naar adem, je benen doen pijn je
gaat echt dood, dit doe ik nooit meer, dan maar geen deelnemer uit Xaló. Na 12
kilometer en 400 meter klimmen, eindelijk de meta. Mooie tijd, 33 minuten en 32
seconden. Nummer 71 van de 99 deelnemers. Toch niet slecht, het zijn tenslotte
de besten van de provincie en haast allemaal jong. Jammer, het is geen
podiumplaats. Het is geen podiumplaats? Ik hoor mijn naam omroepen en moet op
het podium komen. Toch een prijs? Ja zeker, de beste van het organiserende dorp
krijgt ook een prijs en dat ben ik! Dit jaar ga ik niet dood maar ben nog steeds
de beste van het dorp.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten