Helderziend

Dinsdag 13 februari 2007.

We wandelen over een onverhard weggetje langs een kronkelig riviertje omgeven door sinaasappelbomen. Tien jaar geleden liep hier een herder met geiten nu komen we wandelgroepjes en fietsclubjes gepensioneerden tegen. Het is even slikken maar ik wist dat ze zouden komen

Het “dikke konten model” zag ik voor het eerst in 1983, nee, het heeft niets met Cokky te maken. Het is puur wetenschappelijk. Het was een artikel van het CBS met een grafiek van de bevolkingsopbouw van Nederland. Zo´n grafiek heet een bevolkingspiramide. Maar bij deze grafiek was geen sprake van een mooi opgebouwde driehoek maar van een “dikke konten model”. In de nieuwe grafiek van 2007 is de dikke kont verdwenen maar is de buik behoorlijk aan het uitpuilen. Met een beetje nadenken kon je in 1983 de gevolgen al zien aankomen. Als voorbeeld had ik een 10 jaar oudere collega waar ik bijna meer uren mee optrok dan met Cokky. Hij stamt uit 1946, precies midden in de babyboom. Hij gedroeg zich ook precies als de gemiddelde babybomer. Kocht wat in de mode was, stemde op een partij die in was, ging vreemd op de juiste leeftijd, ruilde zijn auto in op het juiste moment, ging op vakantie naar Turkije, scheidde, kortom het CBS liep altijd achter met de cijfers, ik hoefde maar een blik opzij te werpen en ik had de nieuwste gegevens. Tien jaar ouder, over 10 jaar ben ik ook zo. Dat geeft natuurlijk mogelijkheden. Zeg, Peter, wanneer wil je stoppen met werken? Wat wil je dan gaan doen? O, je wilt een tweede huis in Spanje kopen, wandelen en genieten van de zon. Dat wilde ik ook wel maar wij zaten nog maar in de dijen van het “dikke konten model” en als Peter in Spanje een huis zou gaan kopen dan willen 3 miljoen andere Nederlanders dat ook. Engelsen en Duitsers niet eens mee gerekend. Denk je dan echt dat de hypotheekrente voor tweede woningen nog aftrekbaar kan blijven? Denk je dan echt dat lijfrente polissen altijd blijven bestaan? Denk je echt dat de AOW betaalbaar blijft? Denk je echt dat de huizenprijzen in Spanje zo laag blijven? Als ik thuis kom zeg ik tegen Cokky: “we gaan een huis in Spanje kopen. We stoppen al ons spaargeld er in en de rest lenen we”.” Maar we hebben nog nooit schulden gehad, kunnen we niet wachten?” “Nee, het moet nu, in 1994”. “Waarom dan?” “Vertrouw nu maar op mij, ik ben helderziend”.

Nederland 1983

Dubbel

Maandag 12 februari 2007.

Manolo draait zich om en pakt uit één van de vele kleine laatjes een boortje van 90 cent. Best handig om niet te ver van het dorp te wonen. Ik kan naar de ijzerwarenzaak fietsen. Een week later loop ik in de Gamma, bij ons jaarlijkse bezoek aan Nederland één van mijn hoogtepunten. Ze hebben er echt alles, ineens valt mijn oog op een groot rek en zie ik het hetzelfde boortje hangen. Maar goedkoop nee, 1,45, hoe kan dat nu. Is Manolo goedkoper dan de Gamma? Op het moment dat ik het plastic pakje van het rek pak zie ik het, er zitten twee boortjes in. Gelukkig toch goedkoper. Maar ik had maar één boortje nodig, daar doe ik jaren mee. Nu zie ik dat in alle verpakkingen alles dubbel zit. Wat moet je in hemelsnaam met twee haakjes als je er maar één nodig hebt. Die andere kan je net zo goed weggooien want over drie jaar weet je toch niet meer dat je hem ooit gekocht heb. Waarom alles dubbel? De vrouw achter de kassa vraagt of ik een klantenkaart heb, nee jammer maar ik heb zo´n kaart niet, dan maar geen korting. De laatste keer dat ik in Nederland was viel het mij al op. Overal zie je er ineens twee van. In de vensterbanken precies twee diezelfde potten, met precies twee diezelfde planten erin. Mijn computerscherm toont een foto met het nieuwe lifestyle interieur van onze vrienden in Nederland. En ja hoor, ik zie twee kaarsen op een tafel, precies diezelfde. Maar dan zie ik het, goed het valt bijna niet op, het is niet één tafel maar het zijn er twee. Bij ons volgende bezoek aan Nederland moet ik niet vergeten om hun klantenkaart van de Gamma te lenen. Ik weet zeker dat ze er een hebben.

Benisiva

Zondag 11 februari 2007.

Sporten is zwaar, vooral als om kwart voor zeven de wekker gaat. In februari gaat voor de fietsclub de zomertijd al in. We vertrekken bij de kerk, klokslag 8 uur. Normaal ga ik met groep A mee die niet stopt en 110 kilometer fietst, maar daarvan is er niemand, dan maar met groep B mee. Wij van groep A noemen ze minachtend groep B van Bocadillo. Cokky fietst altijd met groep B. Maar eerst feliciteren we Javi die vandaag 39 jaar is geworden. Mijn hersenen zoeken naar de juiste woorden, zo vroeg is mijn Spaans niet al te best, dan komt Gareth naast mij fietsen en begint een lang verhaal in het Engels, zo vroeg is mijn Engels ook niet al te best. Gelukkig kan ik bij hem de engelse woorden weglaten waar ik zo gauw niet op kan komen en ze vervangen voor Spaanse, hij verstaat het toch allebei. Op deze manier heb ik Spaanse en Engelse les en moet nog trappen ook. Sporten is zwaar. Na veertig kilometer komen we in Benisiva waar we stoppen voor de Almuerzo. We zijn gelukkig vroeg nog voor 10 uur maar het is al behoorlijk druk. Bier, wijn, pinda´s, olijven, broodjes, en koffie met cognac toe. Kijk, zegt Cokky: “met dat mannetje hebben we drie weken geleden staan praten en hij gaf ons toen nog sinaasappels mee. Vraag even hoe het met zijn zoon gaat.” Veel zin heb ik niet, “ga jij maar” zeg ik nog maar dat helpt niet. Praten dus. Sporten is zwaar. Pas na een dik uur stappen we weer op en beginnen aan de afdaling. Na nog eens veertig kilometer komt de kerk van Xaló in zicht. Gelukkig, denk ik, thuis even douchen en een kleine siësta, fout natuurlijk. Javi is jarig en hij trakteert op een biertje. Sporten is zwaar merk ik als ik opstap, zo nu voel je pas je benen. Om twee uur zijn we weer thuis, ik ben licht aangeschoten en bekaf. Volgende keer ga ik gewoon met groep A mee.

Tijdrit

Zaterdag 10 februari 2007.

Ik ga dood, maar vandaag niet. Deze keer laat ik het dood gaan aan anderen over, de meeste jonger. Niemand uit ons dorp doet dit jaar mee.Vorige keer had Manolo mij gestrikt: “Onze club organiseert deze klimtijdrit en het is toch te gek als er dan niemand van Xaló meedoet en jij bent sterk. Ik vraag een wedstrijd licentia aan en dan kan jij de eer van het dorp verdedigen.” Ja, en wat doe je dan? Nou, trainen en nog eens trainen en afvallen. Vijf kilo lichter en je bent 1,5 minuut eerder boven. Bij de kerk op het plein is een verhoging gebouwd en daar is de start van de “contrareloj” de strijd tegen de klok. Aan mijn hartslag zie ik dat  ik zenuwachtig ben, 95 slagen per minuut en dat na alleen een 30 minuten warm rijden op de rollen. Dat was ook een idee van Manolo, “als jij nu op de rollen gaat warm rijden dan kan het hele dorp zien dat onze club ook meedoet.” Ook mijn ouders, die bij ons logeren komen kijken. Het lijkt allemaal net echt. Aftellen, tres, dos, uno, en gaan. Shit, iets te zware versnelling de 52/14 krijg ik te moeilijk rond getrapt, volgende keer gewoon de 42 gebruiken, noteer ik in mijn gedachten. Met 173 rij ik naar boven, dat kan ik precies 30 minuten volhouden. Verder gaat het goed, daar zie ik een renner voor mij die twee minuten eerder is gestart, mooi die haal ik in. Na een haarspeldbocht zie ik er nog één, ook die haal ik in. Dat geeft de burger moed. Maar ondertussen ga ik dood. Het lijkt zo gemakkelijk als je ze ziet gaan maar je hapt naar adem, je benen doen pijn je gaat echt dood, dit doe ik nooit meer, dan maar geen deelnemer uit Xaló. Na 12 kilometer en 400 meter klimmen, eindelijk de meta. Mooie tijd, 33 minuten en 32 seconden. Nummer 71 van de 99 deelnemers. Toch niet slecht, het zijn tenslotte de besten van de provincie en haast allemaal jong. Jammer, het is geen podiumplaats. Het is geen podiumplaats? Ik hoor mijn naam omroepen en moet op het podium komen. Toch een prijs? Ja zeker, de beste van het organiserende dorp krijgt ook een prijs en dat ben ik! Dit jaar ga ik niet dood maar ben nog steeds de beste van het dorp.

Volvo

Vrijdag 9 februari 2007.

Oscar zit in zijn reiskooitje en miauwt klagelijk, ik draag hem. Af en toen komt er pootje door het gaas. Het is vreemd maar na zijn castratie heeft hij een hekel aan de dierenarts, “Rustig maar deze keer gaan je ballen er niet af, het is maar een controle bezoekje”, probeer ik hem gerust te stellen. Oscar ziet vanochtend de wereld op een heel andere manier, normaal gaan we met de auto maar nu lopen we naar de dierenarts. Bekenden zwaaien als ze voorbij rijden. Het is duidelijk dat wij de enige zijn die het broeikas probleem serieus nemen, mopper ik. Na twee weken zonder auto´s beginnen we ook een stoer imago te krijgen. Die Hollanders doen ook werkelijk alles op de fiets of lopend. Gisteren legde ik deze route ook af maar dan met de kruiwagen en twee butaangasflessen, en morgen nog een keer met twee overvolle vuilniszakken. Maar er gloort hoop aan de horizon. Juanjo kwam twee dagen geleden de Volvo halen. De accu en de benzineleiding zijn niet aangesloten dus start hij de motor met behulp van kabels en een jerrycan benzine waar de benzineslag in gaat. Hij heeft haast en rijdt gauw weg. Wij blij, want met een uur of drie werken moet de benzinemeter toch wel gerepareerd zijn. Dom, dom, dom. Gisteren reden we op de fiets maar eens langs de garage om te kijken waarom het zo lang duurde en ja hoor, daar staat de Volvo, niet in de werkplaats maar op straat. Gelijk begrijp ik de situatie, hij staat nu in zijn agenda, maar voor welke dag?

Oscar

Trek ik gisteravond mijn spijkerbroek uit kruipt die die gekke Oscar er direct in. "Hij is lekker warm maar misschien een beetje te groot, mag ik hem nog ruilen?"

Sintra

Donderdag 8 februari 2007.

In 1986 is de Europese Akte gesloten door de twaalf toenmalige leden van de Europese Gemeenschap. Deze Europese akte houdt in dat er vanaf 1993 een interne Europese markt is met vrij verkeer van kapitaal, goederen, diensten en personen.

Waar staat het nummer dat moet beginnen met een E? Met vier man zoeken we de Opel Sintra af maar nergens is het homologatienummer te vinden. In de Spaanse ITV computer komt een Opel Sintra 3.0 CD automaat niet voor, nog nooit geïmporteerd in Spanje. Kijk, die koplampen zijn Amerikaans en de achterlichten ook. Er zitten drie verschillende banden op, dat mag niet en die trekhaak moet er ook af. Zonder E nummer komt hij Spanje niet in. Ik merk nog op dat als hij in Nederland mag rijden het toch voor heel Europa geldt, fout! Ja, in Nederland geven ze zelfs een ezel nog een kenteken maar hier niet.

In Zoetermeer ging het lekker vlot, we hebben gewoon alle auto papieren van mijn schoonmoeder meegekregen en in 10 minuten tijd hebben we de uitvoerverklaring en speciale papieren kentekenplaten. De auto hoeft niet eens op je naam te staan, als ie maar weg is, schijnen ze te denken. Bij de RDW in Zoetermeer zijn ze zelfs zo vriendelijk om even de papieren voor de tijdelijke WA verzekering naar Spanje te faxen. Voor 120 euro per maand is er één maatschappij die de auto wel wil verzekeren.

“De auto stond niet op jullie naam”, zegt Karin die werkt bij de gestor in Altea, “dat betekent dat we een koopcontract moeten maken. Over de dagwaarde van de auto die in het contract staat moeten jullie dan 12% omzetbelasting betalen. Ik heb dan ook een fotokopie van het paspoort van je schoonmoeder nodig. Een andere mogelijkheid is om je schoonmoeder naar Spanje te laten verhuizen dan kan de auto mee als verhuisgoed en dan kost het niets.” Nu heb ik een lieve schoonmoeder maar die oplossing gaat mij toch te ver. “En omdat we geen E nummer kunnen vinden moet ik bij het RDW een homologatieverklaring opvragen. Die kost 75 euro”. Nou ja, dat moet dan maar. We kunnen hem tenslotte niet meer terug brengen. Juanjo zet er vier nieuwe banden onder en nieuwe achtervering. Dat duurt drie weken want de vering moeten uit Duitsland komen. We verlengen dus de WA verzekering maar met een maand. Gelukkig heeft Juanjo een vriend bij de het keuringsstation, de ITV, die kijkt naar de vreemde koplampen. “Geen probleem, deze geven een ander verlichtingsbeeld maar het is toegestaan. Alleen de trekhaak ja, die moet eraf.” Weer een werkje voor Juanjo. Dan maar geen trekhaak. Door de jaarwisseling en alle feestdagen heeft de RDW een achterstand. Nog maar een maand de WA verzekering verlengd. Op de laatste dag dat de WA verzekering afloopt kan de Opel gekeurd worden, met nieuwe banden, nieuwe achtervering, homologatieverklaring en zonder trekhaak. Perfect, alles is in orde, zelfs uitstekend.   Nu kunnen de papieren naar Alicante worden gestuurd en na ongeveer één week is het kenteken klaar. Mooi, dan verlengen we die dure WA verzekering niet meer.

Karin belt: “Raar hoor, Trafico wil ook de uitvoerverklaring hebben, daar vragen ze normaal nooit om. Stuur die even naar mij op.” Weer gaat een week voorbij. Nu bel ik maar eens op. “Ja, het is vreemd maar bij de ITV hebben ze een fout gemaakt, ze hebben de cilinderinhoud verwisseld met het aantal pk´s en dan kan Trafico geen kenteken afgeven. Gisteren ben ik terug geweest naar de ITV en vandaag stuur ik alles weer naar Alicante.” Volgende week krijgen we onze nieuwe kentekenplaten. Alleen geloof ik niet meer in vrij verkeer van kapitaal, goederen, diensten en personen.

Sinaasappeltijd 

Woensdag 7 februari 2007.

Het is duidelijk sinaasappeltijd. Sinaasappels, overal waar je kijkt. In de boomgaarden zijn mannen bezig met de oogst. Op de weg liggen door autobanden uitgeperste sinaasappels. In scherpe haarspeldbochten liggen de bermen vol. Grote oranje bergen uitgeperste sinaasappels geven van verre al de fabriek aan waar sap wordt geperst. Op het menu del dia staat al eend met sinaasappelsaus, als toetje hebben ze een grote sinaasappel. Pepe geeft ons 10 kilo sinaasappels mee als we met de fiets langs de bodega komen. “Volgende week heb ik nog twee kratten voor jullie”, zegt hij. We maken foto´s van de sinaasappelbomen het is een prachtig gezicht. Tussen de bomen bloeien allerlei kruiden en het ruikt als bij een ouderwetse groenteboer. Thuis krijg ik sinaasappelsap, misschien kunnen we er wel Wodka in doen? Hoe komen we er ooit anders door heen. Het is een fraaie vrucht aan een mooie boom maar nu even geen sinaasappels meer. Há gelukkig, even wat afleiding een mailtje van een vriendin uit Nederland. Ik lees: “Iedereen wil wat van mij, soms voel ik mij net een uitgeperst sinaasappeltje”. Ook in Nederland is het duidelijk sinaasappeltijd.Ik lees: “Iedereen wil wat van mij, soms voel ik mij net een uitgeperst sinaasappeltje”. Ook in Nederland is het duidelijk sinaasappeltijd.

Beniarbeig

Dinsdag 6 februari 2007.

Over een dikke week komt Dick naar Spanje, voor zijn eerste fietstrainingskamp van dit seizoen. Mijn trainingsschema loopt lekker maar toch is het prettig als er iemand komt om een week samen te fietsen. Niet alleen de week zelf heeft veel effect maar ook de maanden ervoor geeft zijn komst mij een stimulans. Dick is vijf jaar jonger en van nature behoorlijk sterk, er moeten dus kilometers gemaakt worden om hem weer goed op zijn plaatst te kunnen zetten. Het weer werkt vandaag mee, de vogels zingen en de klaverzuring bloeit, ik sta te twijfelen zal ik nu in zomerkleding gaan of niet? Om niet op te vallen tussen de plaatselijke wielrenners, die 17 graden nog erg koud vinden kies ik voor de winterkleding. De route moet vandaag niet te veel klimmen maar wel redelijk lang zijn. Over Beniarbeig dus. Normaal moet ik heel lang nadenken als iemand vraagt waar ligt, Benissiva, Benigembla, Benirama, Benimaurel, Benimasot of Benilloba maar Beniarbeig vergeet ik nooit. Iedere keer dat we met de fietsclub in de buurt van de brug komen roept Manolo, “Edwin, kijk een brug met eenden”. Op feesten vertelt hij de dorpsbewoners hoe goed hij extranjeros begrijpt. Met mij als voorbeeld en getuige. “Als Edwin de zaak binnenkomt schuiven mijn antennes al uit.” Dat is waar, Manolo begrijpt mij als geen ander. Al kijk ik maar naar een lampje dan weet hij al dat het er eentje van 25 watt moet zijn. Het ging niet om schuurpapier of een lampje, nee, ik wilde een complete steiger van hem kopen, met poten. Achteraf heeft Manolo mij verteld dat zoiets een “andamio” heet maar ik vroeg om, “Un puente con patos”. Eén letter had ik maar verkeerd in deze zin, poten zijn “patas”. Manolo kijkt mij aan, twijfelt geen moment en zegt: “Dan moet je in Beniarbeig zijn, daar hebben ze een brug met eenden.”

Juanjo

Maandag 5 februari 2007.

In zijn éénmans garagebedrijf sleutelt hij heel de dag aan auto´s maar fietsten is zijn hobby. Juanjo houdt onze 20 jaar oude Volvo rijdende. De vader van Cokky kocht de auto nieuw en wij hebben hem in 1996 overgenomen, het is een erfstuk. In Nederland hadden we hem allang naar de sloop moeten brengen maar voor de 20 euro per uur die Juanjo rekent houden we hem rijdende. Juanjo is gek op spullen voor zijn werkplaats. Wat een flink autobedrijf in Nederland niet kan doet hij en bij gebrek aan ruimte vaak op straat. Airco´s bijvullen, uitlijnen en reparatie van alle merken auto´s, ook Amerikaanse, is geen probleem voor hem. Met zijn laptop en een programma van 3000 euro kan hij van alle merken de boordcomputers uitlezen, gegevens opslaan en weer terug zetten. Hij vervangt de stoffen bekleding van het dak zonder moeite en het zit nog netjes ook. In Nederland probeerde ik om met een monteur te praten over een mechanisch probleem, vergeet het maar, je komt gemakkelijker Huis Ten Bosch binnen dan de Volvo werkplaats. De monteur kreeg ik wel te spreken maar in de receptie met koffie, dat wel. Juanjo verplicht je om mee te kijken. Liever ga ik niet naar hem toe want het duurt altijd heel lang. “Luister, je hoort toch wel dat de kleppen goed staan en kijk, die bougies gaan die gaan zeker nog 20.000 kilometer mee.” Of hij belt mij op dat ik onmiddellijk moet komen kijken. De eerste keer verwachte ik een enorme ramp, “kijk eens naar die remschijven, net zo dun als een disco compacto, zo kom je niet door de ITV, ze kosten wel 140 euro, wat zal ik doen?” Ik zeg altijd hetzelfde, als het moet dan moet het, vervang ze maar. Er is maar één ding dat hij niet heeft in zijn werkplaats: een agenda. Afspraken maken doet hij niet en wanneer een auto klaar is kan hij al helemaal niet zeggen. Het duurde even voordat ik zijn agenda op`straat ontdekte. “Nee, Edwin deze week niet, kijk eerst die Mercedes, want het zijn de benen van die man, dan die blauwe Volkswagen en daar staat nog die Ford en dan nog de spoedgevallen.” De Volvo rijdt nu al weken niet, dat komt omdat Juanjo hem moet komen halen, hij alleen kan hem starten. Nadat hij op straat had gekeken zei hij twee weken geleden “volgende week maandag kom ik hem halen”. Ik weet zeker dat ik niet in zijn agenda sta.

Almuerzo

Zondag 4 februari 2007.

Cokky is vreselijk fanatiek, ze baalt, de weg is nat. Voor ons valt het wel mee, morgen kunnen we ook gaan fietsen. Maar de leden van de fietsclub moeten het hebben van de zondagochtend. Maandagochtend werken ze weer in het graniet, aan de weg, in de zagerij of in de garage. Verleden jaar waren er vier zondagen aaneengesloten dat er niet gefietst kon worden en dat nog wel in de aanloop naar het seizoen. Iedereen was “flojo”, slap, geen conditie genoeg voor een lange tocht van125 kilometer. “Zou er echt niemand gaan, het is maar een klein beetje nat?”. Je zou kunnen denken dat ze absoluut de 90 kilometer tocht wil maken, die vandaag gepland stond. Koste wat het kost haar conditie op peil wil houden. “Als we nu regenpakken aan doen dan kunnen we toch naar het dorp gaan lopen” stelt ze voor. Hoezo lopen, het is toch een fietsclub? “Het is jouw schuld dat we niet gaan en nu missen we de almuerzo”. De Spaanse lessen die we in Nederland volgden gingen er totaal aan voorbij maar om 10.00 uur gaat het alarm af van de timmerman, Ximo. De siësta schiet er nog wel eens bij in of wordt verkort tot 10 minuutjes maar de almuerzo wordt nooit overgeslagen. Fysiek is dat ook onmogelijk, op het ontbijt, een kop koffie of chocolademelk met een droog cakeje, red je het niet tot 14.00 uur, de comida. Zomers is de almuerzo buiten op straat, voor de bar. Ze beginnen met pinda´s, een salade en wijn of bier die wordt aangelengd met Casera limonade.  Het halve stokbrood dat dan volgt kan met van alles worden belegd, gebakken ei met kaas, rauwe ham, sepia met mayonaise of lapjes gebakken varkensvlees. Tot slot volgt de koffie. De eerste keer zorgde ik voor grote hilariteit: ik bestelde, cafe con leche, koffie met melk.”Cabron”, dat is je ontbijt, dat drink je de rest van de dag niet! Wij bestellen wel, “12 carajillos de cognac, por favor.”

Cokky baalt nog steeds en het is al 11.00 uur. “Dan maak je hier toch almuerzo” zeg ik. Maar we hebben geen stokbrood in huis. “Dan bak je toch een brood”. Maar dat duurt vier uur. Wacht, het is geregeld, er zijn nog afbakbroodjes. Goed, zorg jij voor de broodjes dan zorg ik voor de carajillo. Ik weet het zeker, over 20 minuten baalt ze niet meer.

 

Druiven snoeien 

Zaterdag 3 februari 2007

Knip, knip, knip, de kale druivenstruiken worden gesnoeid. Pepe (74) heeft het mij geleerd, nog even dan mag ik de rest alleen doen. Door een ziekte heeft hij niet zoveel macht over zijn spieren, daardoor lijkt hij ouder dan hij werkelijk is. Wij hadden nog maar net het huis gekocht en zaten aan een wijntje op ons terras toen Pepe begon onkruid weg te hakken tussen de wijnranken naast ons. Gelijk zat ik niet lekker meer. Na een paar uur gaf hij het op en ging naar huis. Nu had ik ook net zo´n hak gekocht, nog diezelfde avond maakte ik zijn hele landje onkruid vrij. Dat was het begin en nu doen Cokky en ik bijna al het werk. Sinaasappels, olijfolie, wijn, en bomen voor brandhout is ons loon. Pepe weet heel veel over de streek, de gebruiken en over vroeger toen er nog ezels werden gebruikt.

Knip, knip, knip,” Vandaag is Irene jarig”, zeg ik tegen hem. Hij stopt,”die waar jij een paar weken geleden iedere dag mee aan het fietsen was? Waarvan ik dacht dat het jou dochter was?” Hij lacht er gemeen bij. Nee, dat is Leonne. Pepe verkoopt zijn sinaasappels in het dorp, tegenover de bodega. Het is een goede plek, iedereen komt er langs. Je ziet hem groeien als je stopt om hem te begroeten. Vooral de kussen van Cokky en Leonne maken hem belangrijk. Je ziet de andere sinaasappelverkopers kijken en Pepe straalt. “Dat was een gemene opmerking, Pepe, mijn dochter, daar had je mij mooi te pakken.”

Knip, knip, knip, “nee, Irene helpt hier in mei met het druiven dieven”. “Hombre, die knappe blonde vrouw die naakt in de druiven werkt?” Naakt? Nou ja, in haar bikini, naakt dus. ”Ze ziet mij ook wel zitten hoor, want bij onze eerste ontmoeting, daar bij die druivenstruik, gaf ze mij al drie kussen, echt waar, drie!” Ik ga hem maar niet uitleggen dat dat in Nederland de gewoonte is. Laat hem maar genieten. “Komt ze dit jaar weer helpen?” Z´n ogen glimmen. ”Nee, dit jaar niet”, zeg ik. ”O, dat is jammer anders had ik mijn zelf gemaakte wijn aan haar kunnen geven. Dus vandaag is ze jarig, en hoe oud is ze dan?” ”Tiene cuarenta y seis años”, zeg ik. “Ja, ja, dat is nog jong zeg. Weet je wat wij hier zeggen in Spanje? “De wijn moet oud zijn en de vrouwen jong.” Feliciteer haar maar namens mij”. Nou, bij deze dan Irene. Hartelijk gefeliciteerd en nog vele jaren!

Bernia

Vrijdag 2 februari 2007

“Mijn man wil veel vaker seks dan ik, wat kan ik hier nu aan doen want ik heb echt geen zin in iedere avond seks.”  

Cokky neemt één keer per jaar een grote stapel Margrieten en Libelles mee uit Nederland. Als ze de koffie gaat halen valt mijn oog op deze ingezonden brief. Halverwege de beklimming van de Bernia schiet mij de oplossing te binnen voor deze wanhopige echtgenote, geef hem een racefiets en neem een kat zoals Oscar, onze gecastreerde kater, in huis. Mensen met huisdieren leven langer. Uit onderzoek kwam vast te staan dat als je een poes aait je bloeddruk daalt. Als je veel sport gaat je bloeddruk nog eens met een paar punten naar beneden. Dat zit dus wel goed bij mij, denk ik zwetend, 400 meter klimmen in 12 kilometer is best veel. Na een paar dagen zulke tochten te hebben gefietst is het toch niet gek dat iemand moe is? Eerst had ik niets in de gaten, de tochten die je hier kunt maken zijn prachtig, verslavend bijna, je wordt er doodmoe van, dat wel. Maar met een week slecht weer achter de rug, raakte ik uitgerust en begon mijn bloeddruk waarschijnlijk weer te stijgen. Gelukkig had Cokky al meer dan een week niet gefietst dus dat zat wel goed.” Zullen we maar eens vroeg naar bed gaan?”, stelde ik voor. Goed idee vond ze. Maar hoe doen we het met Oscar? Oscar is onze eerste kat en hij heeft de oudste rechten, elke nacht slaapt hij bij ons op bed. Voor zijn komst sliepen we innig tegen elkaar aan. Wat moeten mensen in hemelsnaam met een bed breder dan 1.40 meter vroegen wij ons toen af? Oscar heeft ons dat laten begrijpen. Elke avond laat hij zich tussen ons in zakken. Het maakt niet uit hoe stevig we elkaar vast houden, hij gaat gewoon boven op ons liggen en zakt vanzelf naar beneden. Sinds kort slapen wij nu ieder op een matras van 90 centimeter breed en Oscar ligt daar heel de nacht prinsheerlijk tussen in. “Als we nu de tv aanlaten en één lampje slaapt hij misschien wel door op de bank”, stelt Cokky voor. Het lukt, hij heeft niets in de gaten en slaapt als een net gecastreerde kater. Even nog tandenpoetsen in de badkamer, dom, dom, dom. Als ik de slaapkamer in kom ligt hij al te wachten, precies in het midden. Met een blik van: ik geen seks, jij ook niet. De rotzak. Ach,hij is toch wel lief met zijn mooie blauwe ogen en hij kan er ook niets aan doen. Voordat ik het weet steek ik mijn hand uit en aai hem zachtjes over zijn rug. Direct voel ik mijn bloeddruk zakken.

Val de Ebo

Donderdag 1 februari 2007.

We worden wakker met een wederkerend werkwoord, el sol se levanta, de zon staat op. Gelukkig, ik begon net te denken dat we alle 60 zonloze dagen achterelkaar zouden krijgen. Gisteren baalde ik toch al van het slechte weer omdat het de laatste dag was om januari met 1000 km af te sluiten, bijna gelukt op 80 km na. Fietsen dus. Deze keer zorg ik voor het eten. In Tormos, een klein plaatsje aan het einde van de route spreek ik met Cokky af om een menu del dia te nemen.  Normaal fiets ik deze tocht niet zo maar de weg naar Castell de Castells is al maanden afgesloten. Voor de verkiezingen in mei is de weg klaar, heeft Armando gezegd, anders kost het de huidige regering teveel stemmen, alles is ook politiek. In mei weet ik zeker dat daar een snelheidrecord gaat sneuvelen. Zonder het slechte wegdek en de scherpe bochten van vroeger moet je in deze afdaling over de 70 km per uur kunnen halen. Nu sla ik net voordat de werkzaamheden beginnen rechts af. Het is een prachtig weggetje, maar eigenlijk is een mountainbike hier meer op zijn plaats. Helaas kiezen ze maar om de vier jaar een nieuwe regering. De lucht is blauw, de vogels zingen, de eerste amandelboom bloeit, de sinaasappels zijn oranje en een helikopter van de bosbrandweer houdt een oefening. Verder beleef ik heel de route niets. Met Cokky nemen we het menu del dia, pinda´s, salade, fles wijn, fles water, macaroni, sepia, lomo, ananas, calatrava en sluiten af met het beste van Spanje, carajillos. Na deze koffie met cognac betaal ik de rekening van 16 euro. Het is behelpen maar waarom zou ik moeten leren koken? Thuis gekomen nog even wat wederkerende werkwoorden oefenen, nos devestimos, nos duchamos, nos acostamos. Siësta!

Font de Gel

Font de Gel

Je lijkt Julio Iglesias wel”,  riep Manolo van de Ferreteria afgelopen zondag tegen mij. Gelijk denk ik aan Mirandra Rijnsburger, de 30 jaar jongere vrouw van Julio die volgens de “Pronto” net weer in verwachting is. Ik ben samen met Cokky dus dat kan hij niet bedoelen. Nee, hij bedoelt dat mijn gezicht diezelfde tint heeft gekregen. Zoals zo vaak redt Cokky mij door te zeggen dat het komt omdat ik zoveel aan het druiven snoeien ben op het land van Pepe naast ons huis. Het werken buiten zal wel van invloed zijn maar ze vergeet te vertellen dat wij haast iedere dag een uur in de zon siësta houden. Na de lunch zakken we steevast even weg. Misschien moeten we de wijn maar bij de lunch achterwege laten, heeft Cokky al een paar gezegd. En één keer kreeg ik een glas thee bij een stuk pizza maar gelukkig is dat bij één keer gebleven. We moeten tenslotte de plaatselijke economie steunen anders heb ik volgend jaar echt niets meer te snoeien. Dit jaar hebben we alleen maar mooi zonnig, wolkenloos weer gehad en zo was het vandaag ook, alleen was het koud. Verleden week was het nog 22 graden nu wordt de 12 maar net bereikt. Al twee dagen waait er ook nog een koude, droge wind uit de binnenlanden van Spanje. Best goed weer om te fietsen want er moeten kilometers gemaakt worden. Dick komt 14 februari om te fietsen en dan moet ik toch een beetje conditie hebben. Terwijl Cokky naar Yoga is fiets ik het rondje langs, “Font de Gel” de bron waar ik mijn bidon bijvul. Daarna met 60 km per uur naar beneden en met een ommetje weer naar huis waar de lunch wacht….. Even nog weg dommelen, een beetje bijbruinen, de kleur heb ik al zou zo´n jonge vrouw dan vanzelf komen?

 

Sant Antonio

Woensdag 24 januari 2011.

Afgelopen zondag was het Sant Antonio, de beschermheilige van de dieren. Iedereen komt met zijn huisdier naar de kerk om gezegend te worden. Er waren paarden, koeien, geiten, vogeltjes, katten, veel honden, reptielen, schildpadden, goudvissen en zelfs een zeemeeuw. Ook de dierenarts was er met zijn hondjes. De week na Sant Antonio is het altijd erg rustig in zijn praktijk, vertelde hij. Ik was zelf wel naar het plein gegaan, maar zonder de katten. Dus moesten wij wél naar de dierenarts deze week, Oscar heeft een zware keelontsteking. Als die zegening toch maar een week helpt ga ik de katten niet blootstellen aan een plein vol mensen en honden en aan beierende kerkklokken. Maar het is erg gezellig en superleuk om even te kijken!

 
 

Tourmalet

Donderdag 25 januari 2007.

Het is vandaag bewolkt en koud. In het dorp wordt mij zeker drie keer verteld dat het gaat sneeuwen. Volgens Paco de weerman van TVE1 komt de sneeuwgrens op de 300 meter te liggen. Wij wonen op 195 meter hoogte dus zal het vrijdag hier wel natte sneeuw worden. Grootste probleem met dit weertype is dat ze mijn trainingsschema in de war stuurt. Vandaag zou ik niet gaan fietsen maar ja, het is vandaag nog droog. Het waait niet al te hard dus toch maar de fiets gepakt. Goed, het lange vlakke rondje over Oliva dan maar. Hier is wel meer verkeer maar ik kan lekker veel kilometers maken zonder extreem veel te klimmen. Nadenken kan ik ook goed op de fiets. De eerste reactie op het weblog was van Dick hij gaat ervan uit dat ik ieder dag een stukje maak. Maar ik leg mijn doelen meestal niet zo hoog, iedere dag, dat is wel heel vaak. Nou ja, het is te proberen maar ik ken mij zelf. Dus reken maar nergens op. Ook zet hij erbij, “het bijhouden van een log vergt meer transpiratie dan inspiratie.” Laat ik nu vandaag geen inspiratie hebben. Toch zet het mij aan denken. De route die ik nu fiets is saai maar als ik er nu wat “transpiratie” aan toevoeg? Heb ik dan wat te schrijven? De Tourmalet! Hij is weer open, schiet mij te binnen en ik heb hem nog niet gefietst. In oktober heb ik hem in Frankrijk nog opgefietst 2 uur omhoog zwoegen. Op een gegeven moment was ik zo hoog geklommen dat ik zelfs Lama´s zag lopen. Tourmalet aan de Costa Blanca? Nee niet echt, onze Tourmalet is maar 15 minuten klimmen. Hij lijkt er een beetje op, vandaar dat de leden van de fietsclub hem maar Tourmalet zijn gaan noemen. Klinkt best goed, “hij is weer open” je zou kunnen denken dat na maanden de meters dikke sneeuw is gesmolten. Maar de bloeiende sinaasappelbomen vertellen wat anders. Nee, de weg is breder gemaakt, tot op de top, daarna verandert het mooie nieuwe asfalt, heel Spaans, weer in het oude smalle weggetje. Toch is hij weer zwaarder dan ik had gedacht. Kom op Edwin, wat is nu 15 minuten klimmen? Ik schrik, plotseling passeren negen wielrenners mij. Ik schrik omdat ik bijna nooit wordt ingehaald. Ze praten Russisch! In de afdaling rijd ik een stuk met ze mee, ze rijden op MKB fietsen en ze komen uit Rusland!  Deze keer geen Lama´s op de Tourmalet maar Russen. Met dank aan Dick, alleen moet ik zijn advies deze keer omdraaien, “inspiratie door transpiratie”

Rustdag

Vrijdag 26 januari 2007.

Het weerbericht klopt, vandaag al 22 mm regen gemeten. De sneeuwgrens klopt niet, de 700 meter hoge bergen die het dal omgeven zijn niet wit maar nat. Goed dat ik gisteren ben gaan fietsen, Vandaag gaat alleen Cokky op de boodschappenfiets weg om naar het dorp te gaan. In haar Nederlandse regenpak, “net als vroeger naar mijn werk” zegt ze genietend. Ze haalt de post op en vraagt aan Juanjo van de garage wanneer hij nu eindelijk de Volvo kan repareren. Maandag komt hij hem halen zo belooft hij. Want alleen hij kan hem nog starten. Voorlopig hebben we twee auto´s staan die niet mogen of kunnen rijden. De Sintra verlangt naar zijn Spaanse kentekenplaten maar “trafico” verlangt ook nog de uitvoer verklaring. Die zit nu dus op de post, afwachten maar. Net als Cokky thuis is begint het te onweren. Natuurlijk valt direct even de stroom uit. Door de nieuwe ondulator is het voor onze computer geen probleem meer. Het apparaat vangt de pieken op en zorgt netjes voor de stroom voorziening. Je kan er niet van buiten hier in Spanje. Cokky komt met een voorstel, “je kan je fiets in het schuurtje op de rollen zetten stelt ze voor, of we kunnen bij het houtvuur de lunch gebruiken, wil je wit, rood of rosé erbij? Ach ja, wat doe je dan? Hoe past dit nu in mijn trainingsschema? Op het moment dat we voor de haard in slaap vallen weet ik het, “Rust is ook training”.

Col de Rates

Zaterdag 27 januari 2007.

De zon schijnt, maar wel op heel erg donkere wolken die in het dal hangen. Wordt het nog wat met het fietsen vandaag? Col de Rates is nog net te zien. Ik giet het water uit de regenmeter. Waar ze in Nederland precies een maand over doen valt hier in 24 uur uit de hemel. Als ik aan buurman Pepe vertel hoeveel water er naar beneden is gekomen snapt hij het eerst niet, 70 milimetros? O, je bedoelt 70 litros per vierkante meter. Ja, dat bedoel ik. Sommige dingen zijn gewoon duidelijker in Spanje. Er zijn vannacht gewoon 7 emmers water leeg gegoten op een meter bij een meter. Wij wonen op 5000 vierkante meter er is dus vannacht 35.000 liter neergekomen op ons stukje grond. Hoezo “verwoestijning”? Het is 9 graden maar droog. Toch maar Col de Rates even op fietsen. De weg omhoog is nog vochtig, jammer dan moet ik rustig naar beneden. Naar boven gaat trouwens ook niet snel vandaag. Moet je maar afvallen en niet zoveel eten, dit is je straf. Toch blijft het een mooie, derde categorie klim, 6,5 km lang en met een gemiddelde stijging van 5,5 %, niet super zwaar. Bovenop de 626 meter hoge pas is de Middellandse zee net te zien door de wolken maar hij is deze keer een stuk minder blauw. In de afdaling direct na een scherpe bocht weet ik nog maar net een schildpad te ontwijken. Ik ben al veel dieren hier tegengekomen maar nog nooit een schildpad. Toch maar even omgekeerd en hem van de weg gehaald. Ik kan nu eenmaal niet tegen concurrentie.

Spijbelen

Zondag 28 januari 2007.

Eén keer per week zetten wij de wekker, zondagochtend om zeven uur gaat het alarm af. Buiten is het nog donker en koud. Om half negen horen we bij de bar naast de kerk in Xaló te zijn. Van daar vertrekken de leden van onze plaatselijke fietsclub www.ccxalo.com. Als er niet voor heel de dag regen was voorspeld waren we ook gegaan maar nu liggen we zo lekker. Alleen is er één probleem: het regent nog niet. De wolken zien er wel erg dreigend uit hoor, zeg ik tegen Cokky die last heeft van een spijbelgevoel. In Nederland is het allemaal veel gemakkelijker, je gaat gewoon fietsen weer of geen weer. De eerste keer dat ik mij op zondagochtend meldde om met de club te gaan fietsen regende het. Er was niemand. Raar, waar is iedereen vroeg ik mij af? Manolo, de voorzitter, was er wel maar zonder zijn fiets en hij keek mij stomverbaasd aan vanachter zijn cafe con leche. “Hombre, wat kom jij nu doen, je bent helemaal nat. Natuurlijk gaan we niet fietsen als het regent. Rare jongens hoor, die estranjeros”. De week daarop was het droog, oké het had ´s nachts een uurtje geregend. De zon scheen en het asfalt dampte. In de drukke bar was ik weer de enige in wielerkleding en weer zat Manolo aan zijn ontbijt, een kop koffie met melk. Waar is iedereen, vraag ik. “Jullie buitenlanders leren het ook nooit, hè? Vorige zondag heb ik nog gezegd dat we niet gaan als het regent”. Ja, maar het is droog, de zon schijnt, het was maar een klein buitje. Hij pakt mijn schouder en we lopen samen naar buiten, “maar kijk dan, de weg is toch nat! Als de weg nat is gaan we niet”. Onze drie katten zijn bij ons op bed gekropen en we liggen zo lekker. Maar de weg is wel droog. Nee, het is geen spijbelen als we blijven liggen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat Manolo vindt dat het regent, “Kijk dan, chico, uit die wolken kan regen komen en dan gaan we niet”. Soms is het echt wennen aan 300 zonnige dagen per jaar.

Fikkie

Maandag 29 januari 2007

Geen zon vanochtend, hoe blijf je dan warm? Goed weer voor een van mijn grote passies, fietsen? Nee, een lekker fikkie. Toen ik 7 was probeerde ik sterretjes uit in mijn bed onder de dekens, met kerst eindigde iedere kaars in een vuurzee. Mijn ouders verstopten de lucifers. “Heb je vuurtje gestookt?” “Nee, hoor mam”. “O, en waar zijn je wenkbrauwen dan gebleven?”

Hier in Spanje mag het nog steeds lekker zelf je snoeihout en tuinafval verbranden. Wel met een vergunning van de gemeente die een maand geldig is en je gratis op het gemeentehuis kan afhalen. Een vuur aankrijgen is altijd het moeilijkste onderdeel. Vroeger bij Staatsbosbeheer nam je een oude autoband, maakte er een grote hoop takken op, gooide er een halve jerrycan dieselolie over, lucifer erbij en dan brandde het meestal wel. Het beste ging het als het een tijdje droog was en de takken niet vers. Dus de eerste keer hier in Spanje volgde ik ongeveer diezelfde werkwijze alleen bij gebrek aan een autoband nam ik een fietsband. Cokky vroeg nog of ze de tuinslang moest uitrollen. Maar met mijn brandervaring is dat een onzinnig voorstel. Wat kan er nu misgaan? Veel, maar ik kon er niets aan doen want Spanje is geen Nederland. De hoop takken brandde als een gek. De vlammen schoten meters hoog. Ik probeerde het vuur te temperen door verse palmtakken erop te gooien, vergeet het maar alleen nog meer vuur. Het groene gras rond het vuur brandde ook en uitslaan met een tak, een beproefde methode in Nederland hielp ook niet. En waarom leggen ze hier de plastiekwaterleidingen maar 10 cm onder de grond? En wist ik veel dat je een vergunning moest hebben waarin staat hij niet geldig is als het waait? Net voordat de politie kwam had Cokky de tuinslag uitgerold en had ik alles redelijk onder controle. Geen bekeuring deze keer alleen een waarschuwing. Vandaag, had ik alles onder controle. Ik verbaas mij niet eens meer dat na zoveel regen het nog zo fel kan branden. Als ik thuis kom vraagt Cokky: “Heb je lekker vuurtje gestookt?” “Hoezo?” “Je stinkt”, zegt ze. Maar mijn wenkbrauwen, heb ik toch nog? “Ja hoor, maar je snor is eraf.”

Huisarrest

Dinsdag 30 januari 2007.

Het huis dat wij zoeken moet liggen aan een onverhard dood lopend weggetje, op een groot stuk grond staan van ongeveer één hectare, grenzend aan een beschermd natuurgebied. Zo stelde Cokky de eisen op voor de woning die wij twaalf jaar geleden naar een makelaar in Spanje stuurden. Het Britse pond was op een dieptepunt aangeland en in 1994 stond de halve Costa Blanca te koop. Toch waren de wensen van Cokky niet erg gemakkelijk te vervullen. Vlak langs de Middellandse zee was zoiets niet meer te vinden maar wel meer landinwaarts. We hadden de kust afgezocht van Benidorm tot Alméria en bijna de moed opgegeven. Eén makelaar had het goed begrepen en nam ons mee naar een prachtige groene vallei, vijftien kilometer van de blauwe Middellandse zee. De eerste keer dat wij Val de Pop inreden wisten wij het : hier gaan wij wonen. Vijf woningen kwamen in aanmerking, drie waren gelegen aan een onverharde weg. Helaas geen één grenzend aan een natuurgebied. Als we bij een huis aankwamen dachten we steeds: kunnen wij dat betalen? Ja, in die tijd was het nog goed te betalen. Nu koop je hier niets meer voor € 90.000,--. Na veel strubbelingen met bouwers, makelaars en een gestor kochten we een jaar later het huis waar wij nu wonen. Twee jaar geleden liepen er mannen met kaarten over ons rustige onverharde weggetje. Cokky zag het al voor zich hoe het weggetje zou veranderen in een asfaltweg met gescheiden rijbanen. Ze sprak de mannen aan, nee hoor geen nieuwe weg maar een nieuwe waterleiding voor Calpe. Een paar maanden later begonnen de werkzaamheden.  Twee buizen van ieder één meter doorsnee kwamen in het weggetje te liggen. Na de aanleg bleef de weg gelukkig onverhard maar aan het begin gaapte nog een groot gat voor de aansluiting. Meer dan een jaar lang gingen we langs het gat naar de asfalt weg. Naar goed Spaans gebruik werd er zelfs al bouwafval ingestort, het gat was bijna verdwenen. Sinds een week hebben we huisarrest. We kunnen er niet meer uit. De weg rond het gat is weg.   Wel heeft een shovel een muurtje weggeschoven zodat we via het land van Pepe naar het dorp kunnen. Maar wie rekent er nu op dat er 35.000 liter water op zo´n stukje land terecht kan komen? Zonder foorwieldrive kom je er niet doorheen. Gelukkig heeft de Opel Sintra nog steeds zijn nieuwe kentekenplaten niet en kan Juanjo de Volvo niet komen halen voor de reparatie dus hebben we toch geen auto. Misschien is het asfalt te bereiken als ik de racefiets op mijn rug neem? De vuilniszakken in de kruiwagen leg en naar het dorp loop? Maar de gasflessen dan? En hoe moet ik nu aardappelen halen vraagt Cokky zich af? Geen probleem: we doen laarzen aan, lopen door de amandelboomgaard naar het dorp en eten wel in een restaurantje. Met een fles wijn en een carajillo als toetje zit ze te genieten: haar wens is vervuld, we wonen aan een ontzettend onverhard weggetje.

januari 2007.

Spaanse les

Woensdag 31 januari 2007.

Juf Carmen geeft ons Spaanse les en zoals altijd heb ik moeite om mij op de les te concentreren. Ieder woensdagavond ben ik weer 2 uur lang terug op de lagere school maar nu die van Xaló. School is niets voor mij, ik heb er een trauma aan over gehouden, wat wil je als 8 jaar over de lagere school hebt gedaan en ik was al de langste voordat ik bleef zitten. Mijn twee jaar jongere broertje heeft jaren bij mij in de klas gezeten. Alleen een school ruiken zorgt er al voor dat ik mij niet kan concentreren. Ach, iedereen heeft zo zijn fobieën Gelukkig ruikt deze school niet naar een Nederlandse school. Mijn Spaans moet beter worden. Manolo riep mij tijdens een dorpsfeest toe, “dankzij jou spreken we in de fietsclub nu allemaal als Indianen”. Dat komt omdat het vervoegen van werkwoorden niet mijn sterkste kant is. Als ik het niet weet dan gebruik ik gewoon het hele werkwoord en als het een verleden tijd moet zijn zeg ik er gewoon “gisteren” bij. Dan krijg je zoiets als: “gisteren jij eten lekker in restaurant?” Het was niet erg zei Manolo want heel de wereld begreep mij op deze manier. Toch trok ik het mij aan en onder dwang van Cokky zijn we weer naar school gegaan. De eerste keer was perfect, we kwamen niet eens binnen. Juf Carmen kwam aanrijden op de parkeerplaats sprak met ons en stelde meteen vast dat we niet in de primera clase thuis hoorden. Hup, gelijk over naar groep 2. We konden weer naar huis fietsen, zo kom je wel van een fobie af. Met fietsen lukt het Cokky nooit maar bij les twee haalt ze mij in. Ik blijf zitten terwijl zij en haar vriendin wel over gaan naar groep 3. Ach, dat kan ik er nog wel bij hebben, als ik maar niet op de gang moet staan. Juf Carmen probeert mij wederkerende werkwoorden te leren, ik staar haar aan. “Edwin, oye, es nos despertamos, nos vestimos, nos duchamos!” Ik kan het niet onthouden en kan alleen maar zeggen, “cuando?”

Het is haar schuld dat ik concentratieproblemen heb, dan moet maar niet tegen mij zeggen, “Edwin luister:  wij staan op, wij kleden ons aan, wij gaan douchen”. Dan kan ik alleen maar vragen: “wanneer?”