Benisiva

Zondag 11 februari 2007.

Sporten is zwaar, vooral als om kwart voor zeven de wekker gaat. In februari gaat voor de fietsclub de zomertijd al in. We vertrekken bij de kerk, klokslag 8 uur. Normaal ga ik met groep A mee die niet stopt en 110 kilometer fietst, maar daarvan is er niemand, dan maar met groep B mee. Wij van groep A noemen ze minachtend groep B van Bocadillo. Cokky fietst altijd met groep B. Maar eerst feliciteren we Javi die vandaag 39 jaar is geworden. Mijn hersenen zoeken naar de juiste woorden, zo vroeg is mijn Spaans niet al te best, dan komt Gareth naast mij fietsen en begint een lang verhaal in het Engels, zo vroeg is mijn Engels ook niet al te best. Gelukkig kan ik bij hem de engelse woorden weglaten waar ik zo gauw niet op kan komen en ze vervangen voor Spaanse, hij verstaat het toch allebei. Op deze manier heb ik Spaanse en Engelse les en moet nog trappen ook. Sporten is zwaar. Na veertig kilometer komen we in Benisiva waar we stoppen voor de Almuerzo. We zijn gelukkig vroeg nog voor 10 uur maar het is al behoorlijk druk. Bier, wijn, pinda´s, olijven, broodjes, en koffie met cognac toe. Kijk, zegt Cokky: “met dat mannetje hebben we drie weken geleden staan praten en hij gaf ons toen nog sinaasappels mee. Vraag even hoe het met zijn zoon gaat.” Veel zin heb ik niet, “ga jij maar” zeg ik nog maar dat helpt niet. Praten dus. Sporten is zwaar. Pas na een dik uur stappen we weer op en beginnen aan de afdaling. Na nog eens veertig kilometer komt de kerk van Xaló in zicht. Gelukkig, denk ik, thuis even douchen en een kleine siësta, fout natuurlijk. Javi is jarig en hij trakteert op een biertje. Sporten is zwaar merk ik als ik opstap, zo nu voel je pas je benen. Om twee uur zijn we weer thuis, ik ben licht aangeschoten en bekaf. Volgende keer ga ik gewoon met groep A mee.