Beniarbeig

Dinsdag 6 februari 2007.

Over een dikke week komt Dick naar Spanje, voor zijn eerste fietstrainingskamp van dit seizoen. Mijn trainingsschema loopt lekker maar toch is het prettig als er iemand komt om een week samen te fietsen. Niet alleen de week zelf heeft veel effect maar ook de maanden ervoor geeft zijn komst mij een stimulans. Dick is vijf jaar jonger en van nature behoorlijk sterk, er moeten dus kilometers gemaakt worden om hem weer goed op zijn plaatst te kunnen zetten. Het weer werkt vandaag mee, de vogels zingen en de klaverzuring bloeit, ik sta te twijfelen zal ik nu in zomerkleding gaan of niet? Om niet op te vallen tussen de plaatselijke wielrenners, die 17 graden nog erg koud vinden kies ik voor de winterkleding. De route moet vandaag niet te veel klimmen maar wel redelijk lang zijn. Over Beniarbeig dus. Normaal moet ik heel lang nadenken als iemand vraagt waar ligt, Benissiva, Benigembla, Benirama, Benimaurel, Benimasot of Benilloba maar Beniarbeig vergeet ik nooit. Iedere keer dat we met de fietsclub in de buurt van de brug komen roept Manolo, “Edwin, kijk een brug met eenden”. Op feesten vertelt hij de dorpsbewoners hoe goed hij extranjeros begrijpt. Met mij als voorbeeld en getuige. “Als Edwin de zaak binnenkomt schuiven mijn antennes al uit.” Dat is waar, Manolo begrijpt mij als geen ander. Al kijk ik maar naar een lampje dan weet hij al dat het er eentje van 25 watt moet zijn. Het ging niet om schuurpapier of een lampje, nee, ik wilde een complete steiger van hem kopen, met poten. Achteraf heeft Manolo mij verteld dat zoiets een “andamio” heet maar ik vroeg om, “Un puente con patos”. Eén letter had ik maar verkeerd in deze zin, poten zijn “patas”. Manolo kijkt mij aan, twijfelt geen moment en zegt: “Dan moet je in Beniarbeig zijn, daar hebben ze een brug met eenden.”