Helderziend

Dinsdag 13 februari 2007.

We wandelen over een onverhard weggetje langs een kronkelig riviertje omgeven door sinaasappelbomen. Tien jaar geleden liep hier een herder met geiten nu komen we wandelgroepjes en fietsclubjes gepensioneerden tegen. Het is even slikken maar ik wist dat ze zouden komen

Het “dikke konten model” zag ik voor het eerst in 1983, nee, het heeft niets met Cokky te maken. Het is puur wetenschappelijk. Het was een artikel van het CBS met een grafiek van de bevolkingsopbouw van Nederland. Zo´n grafiek heet een bevolkingspiramide. Maar bij deze grafiek was geen sprake van een mooi opgebouwde driehoek maar van een “dikke konten model”. In de nieuwe grafiek van 2007 is de dikke kont verdwenen maar is de buik behoorlijk aan het uitpuilen. Met een beetje nadenken kon je in 1983 de gevolgen al zien aankomen. Als voorbeeld had ik een 10 jaar oudere collega waar ik bijna meer uren mee optrok dan met Cokky. Hij stamt uit 1946, precies midden in de babyboom. Hij gedroeg zich ook precies als de gemiddelde babybomer. Kocht wat in de mode was, stemde op een partij die in was, ging vreemd op de juiste leeftijd, ruilde zijn auto in op het juiste moment, ging op vakantie naar Turkije, scheidde, kortom het CBS liep altijd achter met de cijfers, ik hoefde maar een blik opzij te werpen en ik had de nieuwste gegevens. Tien jaar ouder, over 10 jaar ben ik ook zo. Dat geeft natuurlijk mogelijkheden. Zeg, Peter, wanneer wil je stoppen met werken? Wat wil je dan gaan doen? O, je wilt een tweede huis in Spanje kopen, wandelen en genieten van de zon. Dat wilde ik ook wel maar wij zaten nog maar in de dijen van het “dikke konten model” en als Peter in Spanje een huis zou gaan kopen dan willen 3 miljoen andere Nederlanders dat ook. Engelsen en Duitsers niet eens mee gerekend. Denk je dan echt dat de hypotheekrente voor tweede woningen nog aftrekbaar kan blijven? Denk je dan echt dat lijfrente polissen altijd blijven bestaan? Denk je echt dat de AOW betaalbaar blijft? Denk je echt dat de huizenprijzen in Spanje zo laag blijven? Als ik thuis kom zeg ik tegen Cokky: “we gaan een huis in Spanje kopen. We stoppen al ons spaargeld er in en de rest lenen we”.” Maar we hebben nog nooit schulden gehad, kunnen we niet wachten?” “Nee, het moet nu, in 1994”. “Waarom dan?” “Vertrouw nu maar op mij, ik ben helderziend”.

Nederland 1983

Dubbel

Maandag 12 februari 2007.

Manolo draait zich om en pakt uit één van de vele kleine laatjes een boortje van 90 cent. Best handig om niet te ver van het dorp te wonen. Ik kan naar de ijzerwarenzaak fietsen. Een week later loop ik in de Gamma, bij ons jaarlijkse bezoek aan Nederland één van mijn hoogtepunten. Ze hebben er echt alles, ineens valt mijn oog op een groot rek en zie ik het hetzelfde boortje hangen. Maar goedkoop nee, 1,45, hoe kan dat nu. Is Manolo goedkoper dan de Gamma? Op het moment dat ik het plastic pakje van het rek pak zie ik het, er zitten twee boortjes in. Gelukkig toch goedkoper. Maar ik had maar één boortje nodig, daar doe ik jaren mee. Nu zie ik dat in alle verpakkingen alles dubbel zit. Wat moet je in hemelsnaam met twee haakjes als je er maar één nodig hebt. Die andere kan je net zo goed weggooien want over drie jaar weet je toch niet meer dat je hem ooit gekocht heb. Waarom alles dubbel? De vrouw achter de kassa vraagt of ik een klantenkaart heb, nee jammer maar ik heb zo´n kaart niet, dan maar geen korting. De laatste keer dat ik in Nederland was viel het mij al op. Overal zie je er ineens twee van. In de vensterbanken precies twee diezelfde potten, met precies twee diezelfde planten erin. Mijn computerscherm toont een foto met het nieuwe lifestyle interieur van onze vrienden in Nederland. En ja hoor, ik zie twee kaarsen op een tafel, precies diezelfde. Maar dan zie ik het, goed het valt bijna niet op, het is niet één tafel maar het zijn er twee. Bij ons volgende bezoek aan Nederland moet ik niet vergeten om hun klantenkaart van de Gamma te lenen. Ik weet zeker dat ze er een hebben.

Benisiva

Zondag 11 februari 2007.

Sporten is zwaar, vooral als om kwart voor zeven de wekker gaat. In februari gaat voor de fietsclub de zomertijd al in. We vertrekken bij de kerk, klokslag 8 uur. Normaal ga ik met groep A mee die niet stopt en 110 kilometer fietst, maar daarvan is er niemand, dan maar met groep B mee. Wij van groep A noemen ze minachtend groep B van Bocadillo. Cokky fietst altijd met groep B. Maar eerst feliciteren we Javi die vandaag 39 jaar is geworden. Mijn hersenen zoeken naar de juiste woorden, zo vroeg is mijn Spaans niet al te best, dan komt Gareth naast mij fietsen en begint een lang verhaal in het Engels, zo vroeg is mijn Engels ook niet al te best. Gelukkig kan ik bij hem de engelse woorden weglaten waar ik zo gauw niet op kan komen en ze vervangen voor Spaanse, hij verstaat het toch allebei. Op deze manier heb ik Spaanse en Engelse les en moet nog trappen ook. Sporten is zwaar. Na veertig kilometer komen we in Benisiva waar we stoppen voor de Almuerzo. We zijn gelukkig vroeg nog voor 10 uur maar het is al behoorlijk druk. Bier, wijn, pinda´s, olijven, broodjes, en koffie met cognac toe. Kijk, zegt Cokky: “met dat mannetje hebben we drie weken geleden staan praten en hij gaf ons toen nog sinaasappels mee. Vraag even hoe het met zijn zoon gaat.” Veel zin heb ik niet, “ga jij maar” zeg ik nog maar dat helpt niet. Praten dus. Sporten is zwaar. Pas na een dik uur stappen we weer op en beginnen aan de afdaling. Na nog eens veertig kilometer komt de kerk van Xaló in zicht. Gelukkig, denk ik, thuis even douchen en een kleine siësta, fout natuurlijk. Javi is jarig en hij trakteert op een biertje. Sporten is zwaar merk ik als ik opstap, zo nu voel je pas je benen. Om twee uur zijn we weer thuis, ik ben licht aangeschoten en bekaf. Volgende keer ga ik gewoon met groep A mee.

Tijdrit

Zaterdag 10 februari 2007.

Ik ga dood, maar vandaag niet. Deze keer laat ik het dood gaan aan anderen over, de meeste jonger. Niemand uit ons dorp doet dit jaar mee.Vorige keer had Manolo mij gestrikt: “Onze club organiseert deze klimtijdrit en het is toch te gek als er dan niemand van Xaló meedoet en jij bent sterk. Ik vraag een wedstrijd licentia aan en dan kan jij de eer van het dorp verdedigen.” Ja, en wat doe je dan? Nou, trainen en nog eens trainen en afvallen. Vijf kilo lichter en je bent 1,5 minuut eerder boven. Bij de kerk op het plein is een verhoging gebouwd en daar is de start van de “contrareloj” de strijd tegen de klok. Aan mijn hartslag zie ik dat  ik zenuwachtig ben, 95 slagen per minuut en dat na alleen een 30 minuten warm rijden op de rollen. Dat was ook een idee van Manolo, “als jij nu op de rollen gaat warm rijden dan kan het hele dorp zien dat onze club ook meedoet.” Ook mijn ouders, die bij ons logeren komen kijken. Het lijkt allemaal net echt. Aftellen, tres, dos, uno, en gaan. Shit, iets te zware versnelling de 52/14 krijg ik te moeilijk rond getrapt, volgende keer gewoon de 42 gebruiken, noteer ik in mijn gedachten. Met 173 rij ik naar boven, dat kan ik precies 30 minuten volhouden. Verder gaat het goed, daar zie ik een renner voor mij die twee minuten eerder is gestart, mooi die haal ik in. Na een haarspeldbocht zie ik er nog één, ook die haal ik in. Dat geeft de burger moed. Maar ondertussen ga ik dood. Het lijkt zo gemakkelijk als je ze ziet gaan maar je hapt naar adem, je benen doen pijn je gaat echt dood, dit doe ik nooit meer, dan maar geen deelnemer uit Xaló. Na 12 kilometer en 400 meter klimmen, eindelijk de meta. Mooie tijd, 33 minuten en 32 seconden. Nummer 71 van de 99 deelnemers. Toch niet slecht, het zijn tenslotte de besten van de provincie en haast allemaal jong. Jammer, het is geen podiumplaats. Het is geen podiumplaats? Ik hoor mijn naam omroepen en moet op het podium komen. Toch een prijs? Ja zeker, de beste van het organiserende dorp krijgt ook een prijs en dat ben ik! Dit jaar ga ik niet dood maar ben nog steeds de beste van het dorp.

Volvo

Vrijdag 9 februari 2007.

Oscar zit in zijn reiskooitje en miauwt klagelijk, ik draag hem. Af en toen komt er pootje door het gaas. Het is vreemd maar na zijn castratie heeft hij een hekel aan de dierenarts, “Rustig maar deze keer gaan je ballen er niet af, het is maar een controle bezoekje”, probeer ik hem gerust te stellen. Oscar ziet vanochtend de wereld op een heel andere manier, normaal gaan we met de auto maar nu lopen we naar de dierenarts. Bekenden zwaaien als ze voorbij rijden. Het is duidelijk dat wij de enige zijn die het broeikas probleem serieus nemen, mopper ik. Na twee weken zonder auto´s beginnen we ook een stoer imago te krijgen. Die Hollanders doen ook werkelijk alles op de fiets of lopend. Gisteren legde ik deze route ook af maar dan met de kruiwagen en twee butaangasflessen, en morgen nog een keer met twee overvolle vuilniszakken. Maar er gloort hoop aan de horizon. Juanjo kwam twee dagen geleden de Volvo halen. De accu en de benzineleiding zijn niet aangesloten dus start hij de motor met behulp van kabels en een jerrycan benzine waar de benzineslag in gaat. Hij heeft haast en rijdt gauw weg. Wij blij, want met een uur of drie werken moet de benzinemeter toch wel gerepareerd zijn. Dom, dom, dom. Gisteren reden we op de fiets maar eens langs de garage om te kijken waarom het zo lang duurde en ja hoor, daar staat de Volvo, niet in de werkplaats maar op straat. Gelijk begrijp ik de situatie, hij staat nu in zijn agenda, maar voor welke dag?

Oscar

Trek ik gisteravond mijn spijkerbroek uit kruipt die die gekke Oscar er direct in. "Hij is lekker warm maar misschien een beetje te groot, mag ik hem nog ruilen?"

Sintra

Donderdag 8 februari 2007.

In 1986 is de Europese Akte gesloten door de twaalf toenmalige leden van de Europese Gemeenschap. Deze Europese akte houdt in dat er vanaf 1993 een interne Europese markt is met vrij verkeer van kapitaal, goederen, diensten en personen.

Waar staat het nummer dat moet beginnen met een E? Met vier man zoeken we de Opel Sintra af maar nergens is het homologatienummer te vinden. In de Spaanse ITV computer komt een Opel Sintra 3.0 CD automaat niet voor, nog nooit geïmporteerd in Spanje. Kijk, die koplampen zijn Amerikaans en de achterlichten ook. Er zitten drie verschillende banden op, dat mag niet en die trekhaak moet er ook af. Zonder E nummer komt hij Spanje niet in. Ik merk nog op dat als hij in Nederland mag rijden het toch voor heel Europa geldt, fout! Ja, in Nederland geven ze zelfs een ezel nog een kenteken maar hier niet.

In Zoetermeer ging het lekker vlot, we hebben gewoon alle auto papieren van mijn schoonmoeder meegekregen en in 10 minuten tijd hebben we de uitvoerverklaring en speciale papieren kentekenplaten. De auto hoeft niet eens op je naam te staan, als ie maar weg is, schijnen ze te denken. Bij de RDW in Zoetermeer zijn ze zelfs zo vriendelijk om even de papieren voor de tijdelijke WA verzekering naar Spanje te faxen. Voor 120 euro per maand is er één maatschappij die de auto wel wil verzekeren.

“De auto stond niet op jullie naam”, zegt Karin die werkt bij de gestor in Altea, “dat betekent dat we een koopcontract moeten maken. Over de dagwaarde van de auto die in het contract staat moeten jullie dan 12% omzetbelasting betalen. Ik heb dan ook een fotokopie van het paspoort van je schoonmoeder nodig. Een andere mogelijkheid is om je schoonmoeder naar Spanje te laten verhuizen dan kan de auto mee als verhuisgoed en dan kost het niets.” Nu heb ik een lieve schoonmoeder maar die oplossing gaat mij toch te ver. “En omdat we geen E nummer kunnen vinden moet ik bij het RDW een homologatieverklaring opvragen. Die kost 75 euro”. Nou ja, dat moet dan maar. We kunnen hem tenslotte niet meer terug brengen. Juanjo zet er vier nieuwe banden onder en nieuwe achtervering. Dat duurt drie weken want de vering moeten uit Duitsland komen. We verlengen dus de WA verzekering maar met een maand. Gelukkig heeft Juanjo een vriend bij de het keuringsstation, de ITV, die kijkt naar de vreemde koplampen. “Geen probleem, deze geven een ander verlichtingsbeeld maar het is toegestaan. Alleen de trekhaak ja, die moet eraf.” Weer een werkje voor Juanjo. Dan maar geen trekhaak. Door de jaarwisseling en alle feestdagen heeft de RDW een achterstand. Nog maar een maand de WA verzekering verlengd. Op de laatste dag dat de WA verzekering afloopt kan de Opel gekeurd worden, met nieuwe banden, nieuwe achtervering, homologatieverklaring en zonder trekhaak. Perfect, alles is in orde, zelfs uitstekend.   Nu kunnen de papieren naar Alicante worden gestuurd en na ongeveer één week is het kenteken klaar. Mooi, dan verlengen we die dure WA verzekering niet meer.

Karin belt: “Raar hoor, Trafico wil ook de uitvoerverklaring hebben, daar vragen ze normaal nooit om. Stuur die even naar mij op.” Weer gaat een week voorbij. Nu bel ik maar eens op. “Ja, het is vreemd maar bij de ITV hebben ze een fout gemaakt, ze hebben de cilinderinhoud verwisseld met het aantal pk´s en dan kan Trafico geen kenteken afgeven. Gisteren ben ik terug geweest naar de ITV en vandaag stuur ik alles weer naar Alicante.” Volgende week krijgen we onze nieuwe kentekenplaten. Alleen geloof ik niet meer in vrij verkeer van kapitaal, goederen, diensten en personen.