Huisarrest

Dinsdag 30 januari 2007.

Het huis dat wij zoeken moet liggen aan een onverhard dood lopend weggetje, op een groot stuk grond staan van ongeveer één hectare, grenzend aan een beschermd natuurgebied. Zo stelde Cokky de eisen op voor de woning die wij twaalf jaar geleden naar een makelaar in Spanje stuurden. Het Britse pond was op een dieptepunt aangeland en in 1994 stond de halve Costa Blanca te koop. Toch waren de wensen van Cokky niet erg gemakkelijk te vervullen. Vlak langs de Middellandse zee was zoiets niet meer te vinden maar wel meer landinwaarts. We hadden de kust afgezocht van Benidorm tot Alméria en bijna de moed opgegeven. Eén makelaar had het goed begrepen en nam ons mee naar een prachtige groene vallei, vijftien kilometer van de blauwe Middellandse zee. De eerste keer dat wij Val de Pop inreden wisten wij het : hier gaan wij wonen. Vijf woningen kwamen in aanmerking, drie waren gelegen aan een onverharde weg. Helaas geen één grenzend aan een natuurgebied. Als we bij een huis aankwamen dachten we steeds: kunnen wij dat betalen? Ja, in die tijd was het nog goed te betalen. Nu koop je hier niets meer voor € 90.000,--. Na veel strubbelingen met bouwers, makelaars en een gestor kochten we een jaar later het huis waar wij nu wonen. Twee jaar geleden liepen er mannen met kaarten over ons rustige onverharde weggetje. Cokky zag het al voor zich hoe het weggetje zou veranderen in een asfaltweg met gescheiden rijbanen. Ze sprak de mannen aan, nee hoor geen nieuwe weg maar een nieuwe waterleiding voor Calpe. Een paar maanden later begonnen de werkzaamheden.  Twee buizen van ieder één meter doorsnee kwamen in het weggetje te liggen. Na de aanleg bleef de weg gelukkig onverhard maar aan het begin gaapte nog een groot gat voor de aansluiting. Meer dan een jaar lang gingen we langs het gat naar de asfalt weg. Naar goed Spaans gebruik werd er zelfs al bouwafval ingestort, het gat was bijna verdwenen. Sinds een week hebben we huisarrest. We kunnen er niet meer uit. De weg rond het gat is weg.   Wel heeft een shovel een muurtje weggeschoven zodat we via het land van Pepe naar het dorp kunnen. Maar wie rekent er nu op dat er 35.000 liter water op zo´n stukje land terecht kan komen? Zonder foorwieldrive kom je er niet doorheen. Gelukkig heeft de Opel Sintra nog steeds zijn nieuwe kentekenplaten niet en kan Juanjo de Volvo niet komen halen voor de reparatie dus hebben we toch geen auto. Misschien is het asfalt te bereiken als ik de racefiets op mijn rug neem? De vuilniszakken in de kruiwagen leg en naar het dorp loop? Maar de gasflessen dan? En hoe moet ik nu aardappelen halen vraagt Cokky zich af? Geen probleem: we doen laarzen aan, lopen door de amandelboomgaard naar het dorp en eten wel in een restaurantje. Met een fles wijn en een carajillo als toetje zit ze te genieten: haar wens is vervuld, we wonen aan een ontzettend onverhard weggetje.